Chińska Republika Ludowa, Chiny lub Państwo Środka. Niezależnie, której z nazw użyjemy zawsze kryć się pod nią będzie jedno państwo. Kojarzyć się ono może wielorako. Dla mnie jednak pierwszą rzeczą, o której myślę, gdy słyszę słowo "Chiny" jest wszędobylska etykietka Made in China.

Wydane przez wydawnictwo Bezdroża Niebo w kolorze Indygo to relacja polskiej podróżniczki Anny Jaklewicz z jej kilkumiesięcznego pobytu na chińskiej prowincji. Autorka ukazuje nam, jak toczy się życie mieszkańców tamtejszych wsi. W swym tekście udowadnia, iż Państwo Środka to nie tylko fabryka kiepskiej jakości produktów, lecz przede wszystkim miejsce bogate w różnorodne święta, tradycje i grupy etniczne tworzące wspólnie wielobarwną kulturę.

Chiny fascynują autorkę, o czym można przekonać się już po lekturze kilku pierwszych stron tekstu. Sposób, w jaki opowiada czy też opisuje to, co widzi lub też czego doświadcza pełen jest bowiem intensywności, zaangażowania i emocji, które udzielają się także czytelnikowi. Pani Ania to również osoba niezwykle otwarta, która nie ma problemów z szybkim przystosowywaniem się do nowych warunków. Gdy zostaje zaproszona na "babską", suto zakrapianą alkoholem imprezę, zgadza się bez wahania, mimo iż jedyną formą komunikacji między nią a nowymi koleżankami jest język ciała. Tak samo nie odczuwa ona żadnych oporów w momencie, kiedy nowo poznana dziewczyna proponuje jej udział w swoim weselu. Podróżniczka traktuje każdą tego typu sytuację, jak możliwość lepszego poznania miejsca, w którym się znalazła. Dzięki takiemu podejściu książka, którą p. Ania napisała, pełna jest ciekawostek i swoistych smaczków niespotykanych w zwykłych przewodnikach turystycznych.

" Niebo w kolorze indygo " przeczytałam szybko, ale nie bezrefleksyjnie. Poruszyły mnie momenty opisujące negatywny wpływ marketingu i przemysłu na rozwój grup etnicznych. Ludzie zmuszani są do zmian, do przyśpieszenia tempa swojego życia, mimo iż wcale tego nie pragną. Także nawiązanie do tematu kontroli narodzin, a dokładniej do faktu, że zamożniejszym wolno jest posiadać więcej dzieci niż biedniejszym wywołało we mnie wewnętrzne oburzenie. Oczywiście pojawił się też temat spożywania mięsa z psów, który dla nas ludzi zachodu od zawsze jest kontrowersyjny, jednak na szczęście autorka nie zabawiła przy tym problemie zbyt długo.

Chociaż zaliczam się do typowych mieszczuchów z czystym sumieniem przyznaję, iż urzekł mnie ten chiński folklor. Niezwykle plastyczne opisy dodatkowo podkreślone przez liczne (dobrej jakości) zdjęcia oraz bardzo bezpośredni i lekki styl autorki, pozwoliły mi odbyć pełną przygód podróż bez wychodzenia z domu. Warto sięgnąć po " Niebo w kolorze indygo ", bo to dobra i konkretna lektura, która udowadnia nam, że nawet pozornie nudne wioski na prowincji kraju mogą nas czasem oczarować i czymś miło zaskoczyć.

tytuł: Niebo w kolorze indygo. Chiny z dala od wielkiego miasta

autor: Anna Jaklewicz

wydawnictwo: Bezdroża

ilość stron: 256

opis wydawcy: KLIK

Przepis na słabą książkę z gatunku sci-fi skierowaną do młodzieży. Wziąć garść nastolatków, garść dorosłych, 2 charyzmatycznych dowódców i 2 statki kosmiczne. Wymieszać, doprawić szczyptą nieporozumień, zbędnego tragizmu oraz religijnych przemówień. Dobrze ugnieść (tak aby z wszystkich przypraw wydobył się przytłaczający aromat), wyłożyć na blaszkę i zapiec w przestrzeni kosmicznej. Uprzedzić muszę, iż część dorosłych się spali, a nastolatki rozłożą dość nierównomiernie. Smak wyjdzie mdły, będzie też sporo grudek, ale niewyrafinowany gust młodszych konsumentów prawdopodobnie spowoduje, że nie wyczują tych niedoskonałości.

Tak podsumowałabym w skrócie powieść " Blask ", która w moim odczuciu jest strasznie niedopracowana i skierowana do osób, które od gatunku sci-fi nie wymagają zbyt wiele. Zarysuję jednak treść w nieco bardziej standardowy sposób.

W kosmos zostały wysłane dwa statki: Empireum i Nowy Horyzont. Oba mają do wypełnienia misję, od której powodzenia (jak zawsze) zależy przyszłość ludzkości. Uczestników podzielono na dwie grupy głównie ze względu na ich wyznania. W ten oto sposób Nowy Horyzont (który wyruszył wcześniej) posiada na swym pokładzie ludzi wierzących i bogobojnych, natomiast Empireum ateistów. Waverly i Kieran to para zakochanych w sobie nastolatków przynależących do ekipy młodszej misji. Oboje są obecnie w idealnym wieku aby zająć się reprodukcją (ulubione zajęcie, gdy się ma naście lat), z którą swego czasu na statku były dość duże problemy. Ich rozterki dotyczące założenia rodziny przerywa jednak nagły atak ze strony Empireum. W walce ginie większość dorosłych lecących na Nowym Horyzoncie, a wszystkie dziewczynki zostają porwane (w tym oczywiście Waverly) na drugi statek.

Do ataku znajdujemy się na Nowym Horyzoncie, po akcie agresji natomiast, jak się niektórzy pewnie domyślają, śledzimy wydarzenia rozgrywające się na obydwóch obiektach. Z bieżącą sytuacją zaznajamiani jesteśmy przez Waverly (wciągniętą w chore, omamione przez tzw. wielebną społeczeństwo) i Kierana (samozwańczego dowódcę na statku pełnym dzieci). Zarówno on jak i ona rzuceni zostają na głęboką wodę i muszą szybko nauczyć się funkcjonować w nowych dla nich warunkach. Obydwoje bardzo słabo sprawdzają się w roli narratorów, ponieważ opisy w ich wydaniu są płaskie, a dialogi porażająco nudne i bezsensowne. Momentami autentycznie zastanawiałam się po co ja to w ogóle dalej czytam.

Skoro już o bohaterach mowa... Możliwe, że ktoś się ze mną nie zgodzi, ale moim zdaniem wszyscy są w jakimś stopniu albo irytujący, albo bezbarwni, albo szablonowi. W przypadku nastolatków brak dojrzałości zdecydowanie wpływa na podejmowane decyzje, które są tym samym często impulsywne i nieprzemyślane. Dorosłych natomiast jest garstka i na dodatek dość słabo przedstawiona. Dwoje głównych postaci skupia się przede wszystkim na realizacji własnych celów (zemsta/ucieczka z rąk oprawców) zamiast na spokojnym rozplanowaniu, jakie kroki należy podjąć aby przetrwać (Matko Boska przecież są w kosmosie!!!). Żadna z wykreowanych osób mnie do siebie nie przekonała ani niczym nie zaskoczyła. Ba! Po przeczytaniu o większości z występujących w tej historii ludzi niezwykle szybko zapomniałam, a dodatkowo gdy usiadłam do pisania tego tekstu miałam ogromne trudności w przypomnieniu sobie, kto i co robił w tej książce.

Kolejna słaba strona tej powieści to przewidywalność. Na przykład porwali wszystkie dziewczynki z Nowego Horyzontu, ciekawe dlaczego... Może dlatego, że skoro na jednym statku były kiedyś problemy z płodnością to na drugim też? To tylko jeden przykład, który przytoczę, żeby nie spoilerować, ale uwierzcie mi, jest ich więcej. Zarówno postaciom, jak i fabule tej książki brak iskry, którą nie szukając daleko zdecydowanie posiadała "Otchłań" (inna młodzieżówka z gatunku SF, z tą różnicą, że na wyższym poziomie).

Język w " Blasku " jest nieskomplikowany, a styl autorki, jak już wspomniałam, mało plastyczny, żeby nie powiedzieć toporny. Pisząc te słowa zastanawiam się, co w ogóle sprawiło, że przeczytałam tę książkę do końca i szczerze powiedziawszy chyba właśnie ta jej prostota, która nie wymagała ode mnie zbyt dużo zaangażowania. Fabuła mnie nie wciągnęła, bohaterowie wyłącznie irytowali, a realia ani nie zainteresowały, ani nie przeraziły ani... nic. W skrócie: nie podobało mi się i nie polecam.

„Jaki tytuł nosi książka, której niedokończoną okładkę przedstawiam?”

fragment nr II

Przy okazji tak wygląda okładka " Zwycięzcy... "

„Jaki tytuł nosi książka, której niedokończoną okładkę przedstawiam?”

Jak się pewnie domyślacie na zdjęciu obok jestem ja, a w tle za mną znajduje się stadion, na którym odbyła się tegoroczna edycja Warszawskich Targów Książki.

Targi trwały 4 dni (16-19.05) jednak ja przebywałam na nich jedynie w dniach 17-18.05. Gdy tylko znalazłam się na miejscu odczułam bezbrzeżny zachwyt, oszołomienie stoiskami, stadionem i otaczającą mnie ilością książek. Po godzinie wędrowania doszłam jednak wraz z Upadłą (red. serwisu upadli.pl) do wniosku, że... szału nie ma. Przyznam się, że nie zapoznałam się wcześniej z rozkładem tej imprezy zakładając, iż na pewno znajdę coś dla siebie, a przecież zawsze mogę po prostu fotografować czy popaść w zakupoholizm. Niestety w piątkowym planie Targów nie znalazłam nic, co by mnie szczególnie zainteresowało więc chyba nic w tym dziwnego, że poczułam się lekko zawiedziona. Podejrzewam, że mogło to wynikać z faktu mojej średniej znajomości współczesnej polskiej literatury, jednak z drugiej strony osoby typu p. Grycan nie fascynują mnie na tyle, żeby stać w wielgachnej kolejce po autograf. Kolejnym rozczarowaniem były zniżki... których praktycznie nie było. Wiem, że każdy chce zarobić i książki na drzewach nie rosną, jednak to, co oferowano na Targach nie przebijało standardowych ofert w Matrasie (czasem proponującego książki za autentycznie niewielkie pieniądze). Pomimo iż stoiska cieszyły me oczy swą estetyką oraz liczbą książek na półkach, udało mi się na nich znaleźć znikomą ilość gadżetów dla moli książkowych. Dodatkowo, gdy w trakcie poszukiwań konkretnych miejscówek zaczęłyśmy wczytywać się w listę wystawców okazało się, że nie ma na niej wyd. Jaguar i Papierowy Księżyc! Jednomyślnie z Upadłą stwierdziłyśmy wtedy- PORAŻKA. Wyszłyśmy ze stadionu po trochę ponad godzinie i głęboko zastanawiałyśmy się, czy warto wrócić kolejnego dnia. Na szczęście- w sobotę miała przyjechać Angie Wu (koleżanka z serwisu upadli.pl i redaktorka bloga Zrecenzujemy), więc wspólnie z Upadłą umówiłyśmy się, że odbierzemy ją z PKP i damy Targom drugą szansę :)

Tak ładnie zjadłam :)

Jak powiedziałyśmy, tak zrobiłyśmy i... cieszę się z tego ogromnie. Sobota okazała się bowiem przyjemniejsza i bardziej interesująca niż piątek. Ponieważ Upadła biegała z aparatem robiąc zdjęcia wszystkiemu i wszystkim, a Angie stała w monstrualnej kolejce do p. Chodakowskiej, ja wybrałam się przywitać z wydawnictwami, z którymi współpracuję. W każdym z miejsc zostałam przyjęta bardzo ciepło, a przy okazji obdarowana nowymi tytułami. Cieszę się, że chociaż przez chwilę mogłam porozmawiać z ludźmi znanymi mi do tej pory jedynie dzięki korespondencji elektronicznej. Wychodzę z założenia, że kontakt na żywo jest istotny i znacząco wpływa na nasze relacje z innymi, a także skutkuje oczywiście tym, iż obie strony wiedzą o sobie trochę więcej. Z tego miejsca pragnę więc jeszcze raz pozdrowić wszystkie przemiłe Panie, z którymi dane mi było porozmawiać, a także wyrazić żal z powodu braku możliwości spotkania się z resztą :( Może na kolejnych targach się uda!

Kolejnym miłym akcentem była możliwość ujrzenia p. Cejrowskiego, którego się w ogóle nie spodziewałam. Wprawdzie żałowałam, że nie miałam ze sobą jego żadnej książki aby móc wziąć autograf, jednak mam cichą nadzieję, iż uda mi się w przyszłości nadrobić to zaniedbanie :) Pozytywnie nastrojona w trakcie późniejszego buszowania po stoiskach wynalazłam w końcu interesujące mnie przypinki, a także śliczne kolorowe zakładki z sowami. Chociaż momentami ścisk był nie do zniesienia, a hałas przyprawiał o ból głowy spędziłam ten dzień miło zwłaszcza, że na koniec udałam się pozwiedzać Łazienki Królewskie.

Były to pierwsze Targi Książki, na których byłam, dlatego nie mam porównania z innym tego typu eventem. Powiem Wam jednak, iż odczuwam znaczny niedosyt. Wróciłam bez autografów (kolejki i ścisk mnie zdemotywowały) oraz bez książek, które chciałam kupić (nie było lub były w normalnej cenie :(). Więcej radości dostarczyła mi możliwość spotkania przedstawicieli wydawnictw, niż sam udział w tej imprezie i szansa na jakiś gadżet dla mola książkowego. Szczerze stwierdzam, że o wiele ciekawszy był dla mnie tegoroczny Pyrkon, po którym nie mogłam jeszcze przez jakiś czas uspokoić swych pozytywnych emocji. W Warszawie było ok, ale bez fajerwerków, dlatego nie wiem czy zdecyduję się wybrać na kolejną edycję tej imprezy.

Tylko w kolekti.pl Jeremy Clarcson w audiobooku ”Wytrącony z równowagi ” odpowie na pytania frapującekażdego z nas, patrząc na świat z perspektywy czterech szybko obracających się kółek. Przedzierając się przez las fotoradarów, stawiając czoła „ekowariatom” i omijając autostrady zamknięte przez upojonych władzą funkcjonariuszy Agencji Dróg i Mostów wykaże, że świat samochodów sportowych przypomina schronisko dla bezdomnych psów i wyjaśni, dlaczego Sankt Moritz to najbardziej zwariowane miasto na ziemi. Ponadto dowiedzie, że mycie samochodu to kompletna strata czasu, zdradzi, co czuje, podróżując jako pasażer, łaskawszym okiem spojrzy na diesle i w końcu sam dojdzie do wniosku, że leworęczni są rzeczywiście wyjątkowi.

Nie ważne od czego i ile razy zaczynałam tę opinię, cały czas odnoszę wrażenie, że nie umiem ubrać w słowa tego, co chciałabym powiedzieć o książce " Siedem minut po północy ". Gdzieś tam z tyłu głowy siedzi we mnie bowiem przekonanie, że nie ważne, co w swej opinii zawrę to i tak wszystko będzie brzmiało jak banał. Już nad samym początkiem tego tekstu myślałam przez dłuższą chwilę, gdyż nie mogłam się zdecydować jaką formę opinii powinnam przyjąć. Nawet w tej chwili, gdy stukam w klawiaturę pisząc kolejne wyrazy  nadal nie wiem, czy uda mi się uwzględnić w tym tekście wszystko co czuję w związku z tą powieścią.

Posiłkując się opisem wydawcy:

Gdybym miała powiedzieć, co najbardziej mi się w tej powieści podobało, to byłaby to na pewno niezwykle realna kreacja głównego bohatera. Trzynastoletni Conor nie umie sobie poradzić z sytuacją, w której się znalazł. Z popularnego i lubianego ucznia przeistacza się w gnębionego przez szkolnych łobuzów i niewidocznego dla wszystkich innych chłopaka, który ma problem w rodzinie.

Conor dusi w sobie wszelkie emocje i nie przyjmuje do wiadomości faktu, że stan jego mamy się pogarsza. Jego złość na wszystko, co go spotyka, a także żal, frustrację i bezsilność odczuwamy tak intensywnie, jakby to nas osobiście dotknęła ta tragedia. Pojawienie się potwora nastolatek postrzega jako swoisty dar czy też cud, dzięki któremu jego mama wyzdrowieje. Niestety nie to okazuje się być zadaniem sędziwego cisu (stwór występuje pod postacią właśnie tego drzewa).

Fabuła tej książki jest według mnie czymś, co mogłoby powstać, gdyby połączono " Oskara i panią Różę " z " Mostem do Terabithii ". Historia wywołuje sporo emocji ukazując nam, jak główna postać zmaga się z chorobą najbliższej jej osoby i dojrzewa dosłownie na naszych oczach, co moim zdaniem czyni ją podobną do dzieła Schmitta. Jednocześnie istotną role odgrywa tutaj również wątek snów i nadnaturalnych zjawisk. One bowiem bezpośrednio wpływają na proces dojrzewania Conora tak, jak było w przypadku bohaterów "Mostu do...". Oczywiście zawsze znajdzie się ktoś, kto nie zgodzi się z tym porównaniem. Według mnie jednak oddaje ono najlepiej to, co ja dostrzegłam w historii autorstwa Ness/Dowd.

Musze w tym momencie dodać, że książka zawiera śliczne, obrazujące treść grafiki. Są one utrzymane w mrocznym stylu i wykonane jedynie w ciemnych barwach. Rysunki dodatkowo wzmacniają nasze poruszenie i niesamowitą atmosferę, którą odczuwa się w trakcie czytania.

Nie będę ukrywać, że wzruszyłam się podczas ostatnich stron " Siedmiu minut po północy ". Mimo iż nie znalazłam się nigdy w takiej sytuacji jak Conor odczułam jego historię bardzo intensywnie. Styl autora wraz z pomysłem zmarłej już pisarki Siobhan Dowd dały w połączeniu niezwykle poruszającą, pełną dramatyzmu i smutku opowieść, którą zdecydowanie polecam wszystkim niezależnie od wieku.

tytuł: Siedem minut po północy

autor: Patrick Ness, na podstawie pomysłu Siobhan Dowd

wydawnictwo: Papierowy Księżyc

ilość stron:

opis wydawcy: KLIK

Za możliwość przeczytania i wzruszenia dziękuję wydawnictwu:

Dzisiaj będzie trochę inaczej niż zazwyczaj :)

Jakiś czas temu otrzymałam do recenzji od wydawnictwa Zysk i S-ka książkę kucharską. Przyznam się Wam, że jest to pierwsza pozycja z tego gatunku, o której wyrażę swą opinię. Mam nadzieję, że uda mi się to zrobić na tyle dobrze, że poczujecie się zaciekawieni, ponieważ książka jest w moim odczuciu autentycznie warta uwagi.

Pani Biruta Markuza jest polską autorką,  mieszkającą w Warszawie. Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych, pracowała jako scenograf, a obecnie w wolnym czasie lubi malować, tłumaczyć z j. angielskiego oraz litewskiego, a także pisać książki o tematyce kulinarnej.

" Smak tropików. Kuchnie Pacyfiku " widoczne na załączonym zdjęciu, to nowe wydanie książki z 1990 roku, która swą treścią nawiązuje do kulinarnych gustów mieszkańców regionów leżących przy Pacyfiku. Kolejno wymieniając autorka zapoznaje nas z kuchnią: Chin, Indii, Indonezji, Singapuru, Sri Lanki, Filipin, Nowej Gwinei, Nowej Zelandii, Australii, a na koniec w ramach ciekawego
uzupełnienia dodaje też rozdział Potrawy na Boże Narodzenie.

Książki kucharskie często są schematyczne. Jest przepis, zdjęcie, wartość kaloryczna i informacja, na ile porcji dana potrawa została zaplanowana. To, co szczególnie mi się spodobało w Kuchniach... to fakt, iż autorce udało się odejść trochę od tego utartego szablonu, dokładając kilka ciekawych elementów, zdecydowanie wzbogacających treść.

Pierwszym z nich są wstępy. Na początku każdego rozdziału p. Biruta opisuje nam: co, kto, dlaczego i w jaki sposób zjada w kraju, z którego przepisy nam zamierza podać. Często wymienia najpopularniejsze składniki, metodę podawania dań i ich konsumpcji, a także dodaje historyczne ciekawostki w jakiś sposób związane z kuchnią omawianego regionu.

Kolejną rzeczą zasługującą na plus jest przemyślany zestaw przepisów. Nie chodzi mi tutaj o to, że są one ciekawe i niespotykane (chociaż oczywiście są), lecz bardziej o fakt, iż mimo swego pochodzenia do wykonania większości z nich potrzebujemy możliwych do zdobycia w Polsce składników. Do tych bardziej wymyślnych potraw p. Biruta proponuje nam natomiast zamienniki, w związku z czym możemy się cieszyć większością dań przez nią zaproponowanych.

Warte uwagi przy tej książce jest również oczywiście jej wydanie. Twarda oprawa, piękna kolorystyka i zachwycające zdjęcia tworzą wspólnie przyjemną dla oka książkę kucharską, która nie dość, że wzbogaca naszą wiedzę kulinarną, to dodatkowo ślicznie się prezentuje w zbiorach. Ja, jak na prawdziwego wzrokowca przystało jestem nią urzeczona.

Wszystkich zainteresowanych tym, co znajduje się na widocznym na pierwszym zdjęciu talerzu zapraszam na mój drugi blog- o gotowaniu Królik z plasteliny :)

Za książkę oczywiście dziękuję:

Człowiek ma czasami takie dni, kiedy czuje, że wszystko go drażni. Pogoda (za ciepło, za zimno, za wilgotno), ludzie (za głośni, z dziećmi, zbyt gadatliwi), jedzenie (zjadłam coś, co do końca nie było tym, co chciałam zjeść), a nawet bliska osoba (nie pozmywał, nie wysłuchał, nie kupił kwiatka). Moim lekarstwem na taki zgorzkniały i pełen zirytowania humor są romanse. Z przyjemnością zaszywam się pod kocem jedną ręką podjadając coś słodkiego, a drugą trzymając uspokajającą rozedrgane nerwy lekturę. Oczywiście nie każdy romans trafia w mój gust, jednak ostatnio kilka razy z rzędu udało mi się wybrać tytuł, który reprezentował sobą całkiem niezły, jak na ten gatunek, poziom. Książka " Wszystkie chwyty dozwolone " brytyjskiej pisarki Liz Fielding zdecydowanie zalicza się do tego grona.

Historia rozpoczyna się w momencie, gdy ojciec trzech córek i jednocześnie przewodniczący firmy Claibourne & Farraday z powodów zdrowotnych przechodzi na emeryturę. Nie byłoby to aż tak ważne wydarzenie, gdyby nie fakt, iż w wyniku dawnej umowy na czele przedsiębiorstwa nie może stać kobieta, a jedynie najstarszy męski potomek jednego z dwóch założycielskich rodów. W skrócie mówiąc, senior Claibourne odchodzi i chociaż przez szereg lat to przede wszystkim on i jego córki zajmowały się prowadzeniem firmy, żadna z nich nie może zastąpić ojca. Chyba domyślacie się, że nie są one zbytnio zadowolone z zaistniałej sytuacji? To teraz dołóżmy do tego trzech przystojnych mężczyzn z rodziny Farradayów, którzy są zmobilizowani przejąć C&F, które zgodnie z prawem im się należy. Romana, Flora i India contra Niall, Bram i Jordan, to mieszanka iście wybuchowa. Zwłaszcza, że każdej z dziewczyn zostaje przypasowany na miesiąc, jeden z potencjalnych, nowych właścicieli aby obserwować czy młode potomkinie rodu Claibourne dobrze wywiązują się ze swoich obowiązków.

" Wszystkie chwyty dozwolone " to trzy historie o trzech upartych siostrach, które mimo początkowych niechęci angażują się w relacje z trzema mężczyznami z rodu Farradayów. Każda z tych opowieści jest trochę inna tak, jak i różne są charaktery postaci w niej występujących. Gdybym miała wybrać, która z nich przypadła mi najbardziej do gustu, byłaby to ta o Romanie i Niallu. Ona specjalistka od marketingu, która żyje w ciągłym biegu, a on doświadczony już przez los bankier. Od początku czuć między nimi było przyciąganie, a dodatkową iskrę wywoływały docinki, które sobie nawzajem czynili. Zarówno ona jak i on stracili w przeszłości kogoś bliskiego, dlatego mimo rozbieżnych celów, szybko udało im się nawiązać nic porozumienia. Gdyby jednak pominąć ten jeden traumatyczny wątek ich historię opisałabym jako zabawną.

Teksty drugi i trzeci także były w porządku. Po Romanie czas nadszedł na Flory, projektantkę trendów dla marki C&F, która wraz Bramem wyruszyła w podróż na jedną z egzotycznych wysp aby zobaczyć nowe archeologiczne wykopalisko. Środkową z sióstr wyróżniało upodobanie do aseksualnego stylu oraz dość dobre umiejętności w maskowaniu własnych uczuć. Na szczęście drugi z Farradayów potraktował jej osobę jako swoiste wyzwanie, dzięki czemu oboje również dali się złapać w sidła uczuć. Na koniec oczywiście zostali najstarsi czyli India i Jordan. Więź, która powstawała między nimi była o tyle różna od pozostałych dwóch, że opierała się na obustronnym poczuciu samotności. Od wielu lat skupieni przede wszystkim na pracy i karierze z trudem zaakceptowali fakt, że czasem należy coś poświęcić w imię wyższych uczuć.

Książka p. Fielding ma wszystko, co dobry romans posiadać powinien. Ciekawie zarysowane postacie o pozornie kontrastujących ze sobą charakterach, a jednak ze wspólnymi cechami. Element wywołujący problem, kilka zawirowań akcji i nieporozumień, a także całą gamę scen pozytywnie oddziałujących na czytającego. Szybko poczułam sympatię do bohaterek i bohaterów tej powieści, dlatego w trakcie zapoznawania się z nią ani razu nie byłam zirytowana ich zachowaniami. Fabuły wszystkich trzech tekstów były spójne i gładko się ze sobą łączyły. Pewnie jestem trochę pobłażliwa w odniesieniu do dialogów czy stylu, ale powiedzcie same, czy warto się tego czepiać mówiąc o romansach? Przecież każda z nas wie, że nie jest to literatura najwyższych lotów, która ma nas zmusić do przemyśleń. "Wszystkie chwyty dozwolone" jest według mnie świetną, kobiecą lekturą, którą warto polecić. Lekka, zabawna i pełna pozytywnych emocji zdecydowanie wprawiła mnie w dobry nastrój.


tytuł: Wszystkie chwyty dozwolone

autor: Liz Fielding

wydawnictwo: Mira

ilość stron: 480

opis wydawcy: KLIK

Japonią interesuję się od lat dziecięcych, nic więc chyba w tym dziwnego, że staram się być na bieżąco z wszelkimi książkami na polskim rynku, które traktują właśnie o tym państwie. " Życie jak w Tochigi.. ." jest historią Polki, która wyszła za mąż za Japończyka i zamieszkała wraz z nim i nową teściową w jednej z japońskich prefektur na wyspie Honsiu. Pani Anna nigdy nie fascynowała się ani mangą, ani anime, ani żadnym innym zagadnieniem związanym z Japonią. Do Azji została oddelegowana w związku z pracą, a następnie musiała się w niej osiedlić, bo założyła tam rodzinę.

Ikeda nie stara się być na siłę kulturoznawcą czy podróżniczką, chcącą przedstawić nam wszechobecne uroki Kraju Kwitnącej Wiśni. Szczerze natomiast opowiada, jak się żyje w wiosce praktycznie na końcu świata, gdzie zimą zamarzają rury, jedzenie przywożą jej z miasta, a pracę dostaje się kłamiąc o swej narodowości. Dodatkowo w swoją historię wplata całe mnóstwo ciekawostek, które w połączeniu z jej pełnym humoru (a momentami nawet sarkazmu) stylem i niesamowicie szczerym charakterem tworzą genialną lekturę, od której nie można się oderwać. Czytając " Życie jak... " czułam się jakbym plotkowała przez telefon z przyjaciółką, która przedstawia mi, jak na prawdę wygląda życie na prowincji w Japonii.

Podoba mi się w tej książce to, że mogę ją polecić każdemu, a nie tylko fascynatom tego kraju. Na kolejny plus zasługuje niesamowity dystans autorki do wszelkich wydarzeń, w których uczestniczy oraz oczywiście do samej siebie. Nie jest ona tutaj ani turystką zafascynowaną wszystkim wokół, ani Polką tęskniącą za swą ojczyzną i na siłę wprowadzającą w domu osobiste przyzwyczajenia. Nie. Pani Ikeda jest po prostu sobą, tylko w nowych warunkach. Pomimo iż dziwi ją jedzenie szopów, irytuje odwdzięczająca się za wszystko teściowa, a także odrzuca paskudne shimotsukare odnajduje się jakoś w życiu na japońskiej wsi, dając nam przy okazji możliwość przeczytania niestandardowej lektury.

Przyznam się, że książka p. Wałkuskiego jest trzecią traktującą o USA, którą przeczytałam w życiu (po Brysonowych esejach i Route 66- Orlińskiego). Amerykę cechuje wiele rzeczy i każdy z nas na myśl o niej ma inne skojarzenia w związku z tym Pan Marek zadecydował, że:

Nie zamierzam ukrywać, że w moim przypadku udało się to autorowi w 100%.

"Wałkowanie..." traktuje o różnych zjawiskach, z którymi ma się do czynienia w USA. Rozpoczynając od wielokulturowości, przez muzykę Country a na kryzysie i obecnych problemach polityczno-społecznych kończąc. Każde z nich jest dogłębnie przeanalizowane (żeby nie powiedzieć przewałkowane we wszystkie możliwe strony) i jednocześnie przestawione w przystępny sposób, dlatego nawet czytanie o faktach historycznych czy danych statystycznych jest w przypadku tej lektury przyjemnością. Książkę tę mogę porównać jedynie do niesamowitego kompendium wiedzy, dzięki któremu zaczęłam rozumieć m. in. dlaczego Amerykanie są tak bardzo za możliwością posiadania broni, czy też co powoduje, że uwielbiają country (przyznaję się, wysłuchałam w internecie każdą ze wspomnianych przez pisarza piosenek) . Chociaż p. Marek pisze w sposób interesujący brakowało mi czasami jakiegoś humorystycznego wtrącenia, które sprawiłoby, iż tę pozycję czytałoby się trochę lżej. Rozumiem jednak iż nie o prostotę w odbiorze, a przede wszystkim o przekazanie wielu informacji autorowi chodziło.

Podejście p. Wałkuskiego do Stanów Zjednoczonych i jego mieszkańców jest pełne zrozumienia i widocznej sympatii. Ze spokojem wyjaśnia nam, że mogą oni nie pamiętać o świętach narodowych innych państw, czy opowiadać kawały o Polakach tylko dlatego, że posiadają ogromną swobodę w wypowiadaniu opinii, a nie aby kogoś urazić. Wprawdzie zdarzało mi się odnieść wrażenie, że autor bywa zbyt wyrozumiały, bo przyzwyczaił się już do amerykańskiej mentalności, jednak nie wpłynęło to negatywnie na mój ogólny odbiór książki. Profesjonalnie napisana i pełna konkretnych informacji trafiła na półkę ulubionych. Polecam osobom szukającym ambitniejszej lektury.

* cyt. str 12 "Wałkowanie Ameryki"

Uwaga! Ogłaszam wyniki :)

Dziękuję serdecznie wszystkim, którzy się zgłosili- Wasze odpowiedzi były inspirujące :D

Tak  mnie dziewczyno Twój komentarz rozbawił, że aż go sobie zapisałam na przyszłość! :)

Oczekuj wiadomości na poczcie e-mailowej.

Wszystkim pozostałym polecam pozostać w gotowości, gdyż wkrótce kolejny konkurs!

Jesse to najmłodsza z trojga rodzeństwa. Dwudziestoparolatka szuka swej drogi w życiu zdominowanym przez zakazy, nakazy oraz ciągłe żale swej zarazem starszej siostry i opiekunki. Sytuacja między nimi zaogniła się jeszcze bardziej, gdy dziewczyna została przyłapana przez Nicole  w łóżku ze swym szwagrem.

Relacje między siostrami są skomplikowane. Nie łączy ich praktycznie nic, a dzieli bardzo wiele. Wraz z niespodziewaną operacją Nicole, los daje dziewczynom szansę na pogodzenie i odnowienie rodzinnych uczuć, czy zdecydują się one jednak z niej skorzystać?

Słodkie słówka to nowy romans, który ukazał się na naszym rynku dzięki wydawnictwu Mira. Nie jest to może najlepszy przedstawiciel swojego gatunku, mimo to przyznaję, że fabuła dość mocno mnie wciągnęła, a książka nie pozwoliła odejść od siebie do ostatniej strony. Co mnie zaciekawiło w tej lekturze? Myślę, że przede wszystkim pomysł na główną bohaterkę.

Mimo że wszystkie siostry muszą się zmierzyć z różnymi przeciwnościami losu, to jednak historia pianistki jest wiodącym tematem tej opowieści. Claire może nie jest socjopatką, ale zdecydowanie nie radzi sobie w normalnym dla większości z nas życiu. Nigdy nie robiła zakupów ani prania, nie potrafi gotować, piec ani sprzątać. W relacjach z ludźmi przyjmuje postawę pokornie słuchającej i wykonującej polecenia innych. Dopiero ataki paniki zagrażające jej dotychczasowemu stylowi życia mobilizują ją do nauki codziennych czynności. Przeszłość, która miała znaczący wpływ na ukształtowanie charakteru dziewczyny, jest, moim zdaniem, dość realną historią, dlatego w trakcie czytania osobiście przeżywałam rozterki Claire. Wprawdzie zdarzały się momenty, gdy prezentowała ona wręcz dziecięcą naiwność, jednak moim zdaniem było to adekwatne zachowanie do kreacji jej postaci. Odnosząc się do rodzeństwa dziewczyny muszę stwierdzić, że najmłodsza z sióstr jest, według mnie, za bardzo zbuntowana i niedojrzała, dlatego od samego początku nie wzbudziła we mnie zbyt przyjaznych odczuć. Nicole natomiast spełniała głównie rolę antagonistki Claire, więc jej charakter nie był ani zbyt wyjątkowy, ani też naturalny.

Fabuła krąży, jak już wspomniałam, wokół dostosowywania się pianistki do normalnego, przeciętnego życia. Ponieważ jest to romans, to oczywiście pojawia się w nim wątek miłosny, jednak nie jest on aż tak bardzo dominujący, co mnie akurat dość zaskoczyło. Nie ma w tej historii również scen erotycznych, które od pewnego czasu stały się nieodłącznym elementem książek z gatunku literatury kobiecej.

Słodkie słówka okazały się przyjemną i niezobowiązującą lekturą, której największym plusem jest zupełnie interesujące przedstawienie głównej bohaterki. Claire, pomimo iż jest już dorosłą kobietą, dorasta emocjonalnie dopiero na naszych oczach. Towarzyszymy jej w trakcie pojednania z rodziną, pierwszej poważnej miłości i podczas odkrywania na nowo, jak ważna jest dla niej muzyka. Powieść tę będę miło wspominała i podejrzewam, że spodoba się również każdemu miłośnikowi tego typu historii.

Za możliwość zrecenzowania dziękuję serdecznie wydawnictwu: